ਦਿਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਿਮਾਰੀ ਲੱਗੀ,
ਬਿਮਾਰੀ ਬੜੀ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗੀ ।
ਇੱਕ ਚੇਹਰਾ ਮੈਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ,
ਅਰਸ਼ੋ ਪਰੀ ਉਤਾਰੀ ਲੱਗੀ ।
ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਵਰਗੀ ਸੀ ਉਹ,
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਕਿਆਰੀ ਲੱਗੀ ।
ਵੇਖਾਂ ਨਾ ਜਿਸ ਦਿਨ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ,
ਬੇਜਾਨ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਸਾਰੀ ਲੱਗੀ ।
ਪਰ ਮੈਂ ਜਦ ਜਾਣਿਆ ਉਸਨੂੰ ,
ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਾਰੀ ਲੱਗੀ ।
ਪਾਣੀ ਬਿਨ ਜਿਉਂ ਮੱਛਲੀ ਹੋਵੇ ,
ਏਦਾਂ ਉਹ ਵਿਚਾਰੀ ਲੱਗੀ ।
ਰੂਹ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਬੁੱਤ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ,
ਐਨੀ ਉਹ ਦੁੱਖਿਆਰੀ ਲੱਗੀ ।
ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਦੁਖ ਵੰਡ ਸਕਦਾ,
ਦੇ ਸਕਦਾ ਸੁੱਖ ਉਸਨੂੰ,
" ਸੁਰਿੰਦਰ " ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ,
ਮਜ਼ਬੂਰ ਬੜੀ ਹੈ ਨਾਰੀ ਲੱਗੀ ।
No comments:
Post a Comment