ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੂਰ ਸੀ ਅਜੇ ਤੇ ਰਸਤਾ ਮੁੱਕ ਚੱਲਿਆ,
ਸਫ਼ਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹੁਣ ਰੁਕ ਚੱਲਿਆ ।
ਹਾਸੇ ਵੰਡਦਾ ਸੀ ਸ਼ਖਸ ਜੋ ਸਾਰਿਆ ਨੂੰ,
ਗ਼ਮ ਉਹਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਧੁੱਖ ਚੱਲਿਆ ।
ਹੱਸ ਬੋਲਦਾ ਸੀ ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ,
ਹੁਣ ਹੋ ਕਾਹਤੋਂ ਉਹ ਚੁੱਪ ਚੱਲਿਆ ।
ਬੂਟਾ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਲਾਇਆ ਜੋ ਰਲ ਕੇ ਅਸੀਂ,
ਉਹਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬਾਝੋਂ ਸੁੱਕ ਚੱਲਿਆ ।
ਮੋਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਦੇ ਮਨ ਜਿਸਦਾ,
ਬਣ ਕਾਹਤੋਂ ਪੱਥਰ ਦਾ ਬੁੱਤ ਚੱਲਿਆ ।
ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਕਦੇ ਚੰਨ ਵਾਗੂੰ,
ਅੱਜ ਬੱਦਲਾਂ ਹੇਠ ਹੈ ਲੁਕ ਚੱਲਿਆ ।
ਆਇਆ ਸੀ ਜੋ ਬਹਾਰਾਂ ਮਾਣਨੇ ਨੂੰ,
ਹੰਡਾ ਕਾਹਤੋਂ ਪਤਝੜ ਦੀ ਰੁੱਤ ਚੱਲਿਆ ।
ਸੀ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਇਹੀ ਅੰਜ਼ਾਮ " ਛਿੰਦਿਆ ",
ਸਾਥ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਸਾਡਾ ਹੈ ਟੁੱਟ ਚੱਲਿਆ ।
Wednesday, September 8, 2010
ਸਫ਼ਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment